×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 69 niet laden

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Nederlandse politici die voor hun electoraal gewin steeds het integratiedebat in hun fragiele politieke programma’s opnemen om er vervolgens geheel smakeloos en toonloos over te kunnen redekavelen, kunnen beter vooraf stage lopen op de Antillen teneinde het goede voorbeeld te nemen aan de leefwijze van Hollanders aldaar.
Blijkens recente krantenberichten zouden Hollanders op Curaçao ‘in een bubbel leven’, niet integreren, geen Papiaments spreken en voornamelijk feesten waarbij ze bierzuipend en onverstaanbaar balkend ‘Ola Ola’ scanderen. ‘Ze integreren niet’ en ‘ze kleden zich bloot, feesten alleen maar en gedragen zich asociaal’ is het oordeel van de autochtone/inheemse bevolking die naar verwachting binnen al te korte tijd tot allochtonen in eigen land zullen verworden. Op deze wijze kent Curaçao ook haar eigen ‘Marokkanen’.
Als we kijken naar Nederland dan hebben als gevolg van vergelijkbare migrantengolven op Nederlandse bodem tussen het heden en het verleden allerlei politieke partijen als de Nederlandse Volksunie, de Centrumpartij, de LPF en de PVV de kop opgestoken waar zelfs op de Antillen stemgerechtigde Nederlanders op gingen stemmen!
Als je makamba’s, zoals Hollanders op de Antillen in het algemeen worden genoemd, wilt zien dan moet je naar de Hollandse cafés gaan. Of naar Mambo Beach, waar topless zonnen oogluikend wordt toegestaan. Voor de rest zijn de Hollanders thuis, op het werk of bij elkaar over de vloer. Vooral rond koffietijd.
De Hollander op Aruba. Ze spelen samen tennis en spoelen samen hun prestaties weg in de Hollandse cafés waar uitsluitend zij de scepter zwaaien. Ze kopen hun brood bij de Hollandse bakker, gaan naar de Hollandse supermarkt en als één van hen even naar het moederland gaat, brengt die haring mee. Hun leven is gebaseerd op een vast patroon van herhalingen.
Ze ‘mixen’ weinig of niet met de plaatselijke bevolking, koken hun Hollandse pot met kruimelaardappelen, lopen allemaal uit om Sinterklaas te begroeten en met Oud en Nieuw staan de oliebollen op tafel. Ze wonen wel op de Antillen maar leven toch nog steeds in het moederland. Zij hebben er geen erg in dat ze hun honden - een fenomeen waar de Antillianen en Arubanen niet aan waren gewend - onversaagd en resoluut overal lopen uit te laten en een oceaangelijke muil opzetten als er wat van wordt gezegd. Het komt er in het kort op neer dat de Antillianen zich aan deze Nederlanders moeten aanpassen.
Volgens onderzoekers hebben de makamba’s voor Curaçao, Bonaire en Aruba gekozen om verschillende redenen: een tijdelijke baan, genoeg van de Hollandse kou, een eigen bedrijfje, avontuur, rentenieren of zoals ik: een huwelijk met iemand van Arubaanse bodem. Het ministerie van Economische Zaken heeft een speciaal budget voor ondernemers op de Antillen mits men kan aantonen dat een inmiddels op de eilanden gevestigd bedrijf een samenwerking wenst aan te gaan met het aspirant-bedrijf. In dat opzicht herkennen en onderkennen Nederlanders elkaar wel degelijk.
Pogingen van Antillianen worden altijd afgedaan met een foefje en een leugentje in dezer voege: ,,Leuk dat je aan ons hebt gedacht, dat je in ons jouw vertrouwen hebt, maar helaas…”
Volgens de onderzoekers hebben velen het stukken beter dan ze het in Holland hadden en velen hebben hun kleine flatje in de Randstad kunnen omwisselen voor een fris ruim huis omgeven door palmen. Velen hebben een dienstmeisje en betalen haar een maandsalaris waarvoor in Holland een werkster geen week meer wil poetsen. Velen klagen toch heel veel af en overtroeven elkaar met voorbeelden van ongemak en ‘gemis’ aan van alles.
De pers en media op het eiland zijn thans helemaal in handen van Nederlanders zodat er over hen, ondanks hun mondvol vrijheid van meningsuiting, géén kwaad woord kan worden verkondigd. Een nog tragischer voorbeeld is dat Nederlanders heel brutaal met een zak vol geld naar het eiland gaan, ergens een huis opkopen voor een habbekrats en vanwege hun klassieke angst voor zwarte buren, hen uitkopen en met een enkeltje op het vliegtuig naar Nederland zetten alwaar de gearriveerde Antillianen reeds vanaf Schiphol met wantrouwen en minachting worden bejegend. Curaçao heeft ook een Nederlander als minister-president die het daarbij nog presteert straffeloos contacten te onderhouden met de maffia en de internationale onderwereld.
Volgens de Wereldomroep schreef Jaime Cordoba, parlementslid van regeringspartij Pueblo Soberano, onlangs een brief aan de minister van Onderwijs over Nederlandse stagiairs. Cordoba zegt klachten te hebben ontvangen van Curaçaoënaars tegen wie er is gezegd ‘dat er geen plaats is om stage op Curaçao te lopen’. Ook partijleider Helmin Wiels mengde zich in de discussie: ,,De lokale studenten krijgen amper stageplaatsen terwijl de Nederlandse studenten kunnen kiezen. Bovendien blijven die Nederlandse stagiairs na hun stageperiode hier werken. Ze pikken de banen van de lokale bevolking in.”
Er is een film gemaakt, getiteld ‘Curaçao’, waarbij de blijvende invloed van het koloniale verleden op de hedendaagse Curaçaose samenleving wordt getoond, zowel doorwerkend in de blanke Nederlandse elite en haar denkkader alsmede geïnternaliseerd in de plaatselijke zwarte bevolking. Er is door de makers voor gekozen de witte bevolking in de film te laten vertegenwoordigen door een aantal mensen met een houding die neo-kolonialistisch aandoet: mensen die verwachten dat alles hetzelfde als in Nederland verloopt, maar dan in een zonnige setting.
De maker van de film: ,,Op Curaçao hoorde ik regelmatig grofheden van Nederlanders over de lokale bevolking, uitingen in de trant van: het luie, domme volk dat niets kan en zonder ons reddeloos is, of: die slavernij weten we nu wel, het is al zo lang geleden en wat kunnen wij er nou aan doen wat onze voorouders gedaan hebben?”
In de film zien we dat ook: blanken klagen over de bediening en vinden lokaal vermaak en cultuur maar bedenkelijk, terwijl ze al golfend hun leven verzuchten. De blanke Curaçaoënaars die al generaties lang op het eiland wonen en weinig connectie voelen met de geïmporteerde ‘island wreckers’, hebben kritiek op de film: blanken worden eenzijdig afgeschilderd. Snoep: ,,De reacties op Curaçao waren meestal woedend en men vindt de film waardeloos. Volgens hen klopt niets van de gesuggereerde spanningen tussen de zwarte en witte bevolking op het eiland. Die boze reacties kwamen meestal van de blanke Hollanders op het eiland.” Als op de Marokkaanse bevolkingsgroep na de overige etnische groepen zich in Nederland op deze wijze zouden gedragen (lees: misdragen), zouden er meer dan regelmatig rassenrellen uitbreken met dramatische gevolgen.
Rabin Gangadin,
Aruba


Wilt u op ruim 8.000 kilometer van Nederland Nederlandse ochtend-krant bij het ontbijt niet missen? Lees dan de Caribische editie van DE TELEGRAAF
Telegraaf

Het ANTILLIAANS DAGBLAD is de enige lokale Nederlandstalige ochtendkrant van Curaçao, Bonaire, Aruba en Sint Maarten.

antdagblad-logo


Abonnee worden of voor meer informatie over losse verkoop en advertentiemogelijkheden: E-mail of fax: Naam, voorletter(s), straatnaam, huisnummer, telefoon en aanvangsdatum. Abonnementsprijs* is Naf 25,50 incl. OB (abonneren is alleen mogelijk op Curaçao).