Geachte mevrouw Bikker,
Op 7 september verscheen mijn artikel over Aqualectra in het Antilliaans Dagblad (AD). U heeft nog op diezelfde dag de redactie van die krant verzocht om mij te laten weten dat u contact met mij wilt over dat artikel.
Deze omweg heeft mij erg verbaasd. Weliswaar stonden in dat artikel niet mijn (E-mail)adres of telefoonnummer, maar dat kon voor u geen beletsel zijn. Aqualectra beschikt immers al geruime tijd over mijn gegevens.
Op 2 augustus namelijk vroeg ik wegens de overlast in een aangetekende brief aan uw directeur de heer Casperson om een rondleiding voor een klein gezelschap door de fabriek op Mundo Nobo met aansluitend een toelichting op de technische toestand en het toekomstperspectief. Het postbedrijf heeft mij bericht dat Aqualectra de brief op 5 augustus in ontvangst heeft genomen. Tot op heden heb ik van Aqualectra geen enkele reactie ontvangen. Uw verzoek aan het AD toont dat Public Relations van Aqualectra niet eens van het bestaan van die brief op de hoogte is. Merkwaardig. Daardoor is het minstens zo merkwaardig dat u in het AD van 8 september stelt dat u het betreurt dat de bewoners hun klachten niet rechtstreeks bij u gedeponeerd hebben. Hadden ze ongelijk? Het wordt toch niet gelezen.
Het idee van Huntu i Solidario (HIS) was op 2 augustus nog niet eens geboren, laat staan dat er al handtekeningen waren verzameld. Nu, inmiddels een maand later, zijn er op 317 adressen handtekeningen verkregen. Er moeten nog lijsten binnenkomen en worden geteld, en de actie loopt nog.
Er zijn dus naast mij nog minstens 316 andere personen geïnteresseerd in de informatie waarvoor ik begin augustus bij Aqualectra aanklopte. Daarmee is het volstrekt onbelangrijk geworden of ik de gezochte informatie van u krijg of niet en of u contact met mij zoekt of niet. Kwantitatief gezien ben ik inmiddels namelijk niet meer dan 0,3 procent van HIS. U zult zich moeten verstaan met alle handtekeningzetters. Ik ben niet het doorgeefluik van Aqualectra.
Er is nog een overweging die ik u wil meegeven. Er zijn heel veel mensen die veel meer last hebben van uw fabriek dan ik. En al veel langer dan ik. Niet slechts vijf jaar, maar dertig jaar, of zelfs hun hele leven lang. Bij het langs de deuren gaan voor handtekeningen kom je regelmatig bij mensen die een toonbeeld zijn van berusting. Mensen die door achtergrond en persoonlijke ontwikkeling nooit het vermogen tot sociale weerbaarheid hebben ontwikkeld en die het daardoor inmiddels voor lief nemen om dag en nacht tachtig decibel over zich heen te krijgen. Ze kunnen zich niet eens een voorstelling maken van een leven zonder herrie en chemische troep.
Niet ik, maar al die mensen zijn de eersten die recht hebben op uw aandacht, recht op het perspectief van een stiller leven en op informatie. Het is aan Aqualectra om te doen wat decennia lang is verzuimd. Eindelijk eens beginnen met aandacht voor en contact met alle betrokkenen. Voor een bedrijf met een afdeling public relations moet dat toch niet al te moeilijk zijn.
Die aandacht heeft natuurlijk slechts waarde wanneer de uitstoot van roet en herrie ophoudt. Ze is waardeloos wanneer u, zoals in het AD van 8 september, doet alsof u het probleem nog moet analyseren.

Met vriendelijke groet

Hans van Hulst, Curaçao

Ik kwam pasgeleden een politiek figuur tegen helemaal beladen met gouden kettingen, medailles, kruizen, dollartekens met diamantjes en dan nog de nodige armbanden, dubbele ringen aan elke vinger en niet te vergeten dat gouden traliewerk in zijn mond. De voorraad van Hermanus Jewelers is klein vergeleken met wat deze vent aan goud had.
Ik weet dat in Arabische en Afrikaanse landen alle juwelen gedragen worden omdat het anders toch gestolen wordt, maar hier? Toen ik hem vroeg of hij niet bang was dat hij bestolen zou worden in de Eilandsraad zei hij dat het onmogelijk was omdat daar geen boeven zaten. Ik lag natuurlijk op de grond van het lachen en ik zal nooit die uitdrukking op zijn gezicht vergeten. Ik blijf écht lachen op deze klip, elke dag weer geloof me.
Arthur Donker, Curaçao

Door Hans van Hulst
Op dinsdag 31 augustus vermeldden de kranten dat Aqualectra te Mundo Nobo door het doorblazen van een ketel vanaf 14.00 uur die dag tot het einde van de week geluidoverlast zou bezorgen voor omwonenden. Het bedrijf verontschuldigde zich op voorhand, vroeg de omwonenden om geduld en gaf de geruststelling af dat het geluid binnenkort weer op normale sterkte zou zijn.
Laten we afzien van het detail dat er niet pas dinsdag, maar al vóór het weekend met doorblazen was begonnen en ons richten op de communicatiestrategie van Aqualectra. Wie niet van de situatie op de hoogte is, zal denken: ,,Vervelend voor de omwonenden, maar zo lang duurt het niet en Aqualectra is nog zo fatsoenlijk om de overlast vooraf te melden en verontschuldigingen aan te bieden”.
Feitelijk is de boodschap van Aqualectra de grootst mogelijke blijk van minachting voor degenen die de F16-herrie te verstouwen krijgen. Dat zijn overigens niet alleen de bewoners van Mundo Nobo, maar ook die van Charo en Plantersrust, van stukken Welgelegen, Santa Helena, Veeris, Piscadera en de bezoekers van Koredor. Dat er avonden zijn waarop je in de lounge van Hilton Aqualectra nog kunt horen, schetst wat de dichter bij het bedrijf gelegen wijken, vooral Mundo Nobo, aan geluidsgeweld over zich heen krijgen.
De opmerking dat het geluid binnenkort weer op normale sterkte is en de door Aqualectra meegegeven suggestie dat dan de overlast voorbij is, is een niet te overtreffen vorm van om de tuin leiden. Het is bovendien de arrogantie van dit bedrijf ten voeten uit. Aqualectra is van mening dat Aqualectra bepaalt wat normaal is en wat een draaglijk geluid is.
Vele decennia ging het zo. Inmiddels bepalen de bewoners van genoemde wijken zelf wat normaal is. Zij hebben zich verenigd in de actie Huntu i Solidario (Gezamenlijk en Solidair) en zijn in de wijken en op Koredor een handtekeningenactie begonnen rond de stelling dat het bedrijf moet stoppen met F16-herrie en met de uitstoot van roet en andere chemische troep. Al vóór de aankondiging door Aqualectra waren er 197 handtekeningen verzameld voor die stelling. Op dit moment zijn het er 317. Het geluid dat Aqualectra het normale geluid noemt, wordt door bewoners van de wijken en door gebruikers van Koredor dus niet langer getolereerd. Dat geluid is volgens hen niet normaal, niet draaglijk.
De stelling verwijst niet alleen naar herrie, maar ook naar roet en andere chemische troep. Niet voor niets. Bewoners van Mundo Nobo en Charo kunnen vertellen dat ze hele vlokken roet op de porch aantreffen en dat hun huizen worden aangetast. In Piscadera vertoont het porchmeubilair groen-gelige vlekken met een zwarte stip in het midden. Die chemische reacties komen natuurlijk ook terecht in het eten op die tafels en in de longen van de eters. Leuk voor alle restaurants daar. Is toerisme niet dé peiler voor het nieuwe land?
Dan de lopers op Koredor. Wie zoals ik boven in Charo woont met een vrij uitzicht, ziet iedere dag (en nacht) de bruinige walm die zich op geringe hoogte over Koredor van Aqualectra naar Piscadera verplaatst. Het wordt tijd dat de GGD, zelf ook midden in herrie en roet gelegen, een kosteloos nummer opent waar degenen die hun longen schoon willen lopen, kunnen beluisteren of het die dag wel veilig is.
Terug naar het geluid. De geruststelling van Aqualectra is een gotspe. Aqualectra weet drommels goed dat het ‘normale’ geluid al niet te verdragen valt. Binnen honderd meter van het bedrijf staan twee scholen. Eén daarvan, het Mgr. Nieuwindt College, heeft van Aqualectra airco’s mogen plaatsen. Is een duidelijker bewijs van erkenning van overlast mogelijk? Aqualectra weet ook drommels goed dat die airco’s niet de problemen van leerlingen en leerkrachten hebben verminderd. Is ook onderwijs niet door velen als peiler voor het nieuwe land benoemd?
Van de Isla is bekend dat de hindervergunning niet wordt nageleefd. Door het bedrijf noch door de overheid. Aqualectra heeft niet eens een hindervergunning, aldus de Milieudienst. Op ‘dit moment’ is een aanvraag van Aqualectra bij die dienst in behandeling. Deze dienst wordt door Huntu i Solidario met regelmaat nauwgezet geïnformeerd over het aantal klachten over geluid- en roetoverlast. Een hindervergunning zonder oog en oor voor omwonenden is immers een lachertje.
Op verkiezingsdag hingen de hekken van het Mgr. Nieuwindt College vol vlaggen en stickers van politieke partijen. Erachter de vuilspugende en brullende turbines van Aqualectra. Alles gevangen in één beeld. Geen nieuw beeld, maar het beeld van vele jaren achtereen. Het beeld van een schaamteloze politiek afgetekend tegen de rotzooi die zij al decennia gedoogt. In het toekomstig beeld moeten de noodzakelijke geluiddempers en roetfilters zichtbaar zijn!

Hans van Hulst is van het Bewonersinitiatief Huntu i Solidario.